*YARIN*

Çok zaman umutlarımı yarına sakladığımdan,yarınlar silik bir nağme olarak saplandı kaldı ümitlerime.

Bin ümidi bir yarına sığdırıp,bir yarının içinde bin gün iz sürdüm.Bir bir biriktirdim ümitlerimi,bin olunca bir yarında katletmek için.Ümit artıklarını da hiç gelmeyen yarınların kalbine gömdüm.

Ümitlerim dikildi karşıma.Hoyratça kullanılmaktan isyankar... Bir soğuk rüzgar olup esti içimde ümitsizlik...

Ve anladım...

Yarınlarla başa çıkılmaz!

''Ah yarınlar'' dedim içimden...

Beni duymadı...

Ben bir yanda yarınları bekliyordum, yarınlarsa:belli belirsiz bir gülümsemeyle yıkılışımı seyrediyordu.

Bitiyordum yahu!

Bütün azalarımdan ayrı ayrı prangalanıp mahkumu olmuştum yarınların...

Yoksa yarınlar bir sünger miydi de beni içine çekiyordu?

Korkuya kapıldım.

Bir defada katledip, bir yarına gömdüğüm ümitlerimi karıştırırken ,bir kıvılcım düştü yüreğime.

Yandım... Yandım...

Bir ılık rüzgar olup esti içimde yarınsızlık...

Ayağa kalktım.Paramparça prangaların üzerinde dolaşırken yalınayak,gözlerim yarınlara takıldı. Beni kaybetmenin şaşkınlığınla donmuştu.

İşte yarınlarımın üzerine basıyordum.''Benim için artık yoksunuz''dedim.Cevap veremedi.

Bir defada bin yarını birbirine bağlayıp ilmeği geçirdim boynuma.

Bu kadar!